Όταν ο Μίκης συνάντησε την Αλίκη, πριν πεθάνει…

Πολύ το χάρηκε η Αλίκη εκείνο το πρωινό στις 17 Ιουνίου 1996, όταν ξαφνικά την επισκέφτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο Μίκης, κρατώντας μιαν αγκαλιά από άσπρα και κόκκινα τριαντάφυλλα, πέρασε στο δωμάτιο νοσηλείας, όπου η Αλίκη ήταν ακόμη ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. “Γεια σου, Αλίκη”, και απλώνοντας το δεξί του χέρι έσφιξε το δικό της. “Σου έφερα μερικά λουλούδια. Τα άσπρα συμβολίζουν την αγνότητα της ψυχής σου και τα κόκκινα την ομορφιά σου”, της είπε δίνοντάς της την ανθοδέσμη. “Σε ευχαριστώ πολύ, Μίκη μου, όχι μόνον για τα ωραία τριαντάφυλλα που μου έφερες, αλλά και για το ενδιαφέρον σου για εμένα”. Η επίσκεψή του κράτησε περίπου μία ώρα και θα έμενε πολύ περισσότερο, αν δεν τον περίμενε μια προγραμματισμένη πρόβα στο στούντιο. Η συντροφιά του Μίκη, την ευχαρίστησε ιδιαίτερα, της πρόσφερε ανακούφιση και την ενθάρρυνε. Ας σημειωθεί ότι η Αλίκη εκτιμούσε και αγαπούσε πολύ το συνθέτη. Η φιλία τους ξεκινάει από την Τρίπολη, όταν συνέπεσε οι πατεράδες τους να υπηρετούν την ίδια χρονολογία στην ίδια πόλη. Η Αλίκη ήταν τότε οκτώ ετών και ο Μίκης δεκαέξι. Στη σύντομη αυτή συνάντησή τους είπαν πολλά, θυμήθηκαν τα παλιά και αναπόλησαν τις ευχάριστες στιγμές που τους είχαν συνδέσει στη ζωή και στο θέατρο. Σε κάποιο σημείο του λέει: “Δεν γνωρίζεις όμως τι ζώδιο είμαι”. “Όχι” της απαντά ο Μίκης. “Λοιπόν, μάθε ότι είμαι Καρκίνος. Ξέρεις τι είναι Καρκίνος;” επαναλαμβάνει με έμφαση η Αλίκη. “Εγώ”, απαντά ο Μίκης, “είμαι Λέων, αν και δεν έχω ασχοληθεί με τα ζώδια”. “Καρκίνος με Λιοντάρι έχουν μεγάλη διαφορά” σχολίασε η Αλίκη. Για να τη διασκεδάσει τότε ο Μίκης της λέει: “Δηλαδή είσαι κάβουρας”, κάνοντας συγχρόνως μια χαρακτηριστική κίνηση με τα δάκτυλα του δεξιού του χεριού, μαζεύοντας και κλείνοντας όπως κάνει ο κάβουρας όταν περπατά. “Όχι, Μίκη μου, είμαι πολύ σοβαρά”. Ο αποχαιρετισμός ήταν εξίσου ζεστός: “Γεια σου Μίκη μου, γεια σου αγάπη μου”, είπε η Αλίκη στο φίλο της κι εκείνος ανταπέδωσε με ένα φιλί. “Γεια σου Αλικάκι μου, και θα τα πούμε πάλι πολύ σύντομα”.

Υ.Γ. Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Στέλιου Πουλάκη “Αλίκη, εξομολογήσεις εκ βαθέων λίγο πριν φύγει”, εκδόσεις Καστανιώτη, 1999